Een man komt naar de praktijk. Hij loopt vast in het leven, zijn werk, thuis. Hij hoopt met behulp van coaching zichzelf terug te vinden. Ik vraag hem uit wat voor gezin hij komt. Hij vertelt dat hij is opgegroeid met een zeer dominante vader en een moeder die zorgde dat de kinderen netjes gekleed waren en het eten om 18:00 uur op tafel stond. In praktische zin ontbrak het de kinderen aan niets, maar een knuffel heeft hij nooit gehad.
Vader zorgde voor het inkomen. Zodra hij thuiskwam wist mijn cliënt wat hem te doen stond: namelijk zijn mond houden en doen wat vader van hem vroeg. Soms, uit het niets kon vader ook klappen uitdelen.
“Wat voel je als je aan die tijd terug denkt?” vraag ik mijn cliënt. “Niets, het was zo.” antwoordt hij. “En ik weet dat mijn vader zelf ook een strenge vader had, hij heeft het ook niet makkelijk gehad.”
De loyaliteit die kinderen naar ouders hebben, wordt hier goed zichtbaar; vader heeft ‘trauma’ veroorzaakt, maar omdat hij zelf ook een slechte jeugd heeft gehad, lijkt het minder erg te zijn voor mijn cliënt.
Ik kom het vaak tegen in mijn praktijk, het begrip voor ouders die dingen niet goed hebben gedaan. Wat van ondergeschikt belang lijkt is de pijn die deze ‘kinderen’ zelf hebben doorstaan.
Er zijn twee kanten:
De ene kant: ouders hebben keuzes gemaakt die niet altijd goed (soms zelfs hartstikke slecht) waren voor hun kinderen, vaak wél met de beste bedoelingen. De andere kant: kinderen mogen last hebben van de ‘fouten’ die hun ouders maakten. Zij zullen daarentegen ook dingen doen waar hún kinderen last van kunnen krijgen.
Het mag er zijn, als jij last hebt van jouw verleden dan mag jij daarmee aan de slag. Zonder een schuldige aan te hoeven wijzen. In gesprek met mijn cliënt komen we erachter dat hij zijn gevoelens niet herkent. Hij voelt zich nooit verdrietig of angstig, de enige emotie die hij herkent is boosheid. Waarschijnlijk is dat mijn cliënt al op jonge leeftijd gestopt met voelen: een overlevingsmechanisme zodat de klappen niet gevoeld werden. Mijn cliënt zegt het fijn te vinden dat er erkenning is voor wat hij heeft meegemaakt, zonder zijn ouders in een kwaad daglicht te stellen. Dat voelt goed😉