We doen het allemaal wel eens: oordelen. De één wat meer dan de ander. Eigenlijk plaatsen wij onszelf tijdelijk op een voetstuk. We vinden namelijk dat we het zelf veel beter doen op het punt waarop we de ander beoordelen.
Als er een moeder haar kind niet snel genoeg corrigeert, weten wij dat deze moeder een heel vervelend kind krijgt en het daar zelf naar heeft gemaakt. Of die vriendin die op dieet is en toch een taartje neemt, ja, dát moet ze natuurlijk niet eten als ze wil afvallen. Mag je dan geen mening hebben? Ja, natuurlijk mag dat. Je mag het ergens niet mee eens zijn en mag dat ook uitspreken. Het oordelen vanuit “ik weet het beter” geeft de ander het gevoel het helemaal fout te doen. Ons oordeel maskeert onze eigen onzekerheid, we voelen ons even méér dan de ander.
Mijn ideale wereld is een wereld waarin niet geoordeeld wordt. Een wereld waarin iedereen zichzelf kan en mag zijn. Fouten mag maken en doorgaan om het de volgende keer anders (beter?) te gaan doen. Het oordeel van de ander, hoe belangrijk is dat voor jou? Durf jij te doen wat je het liefste zou willen? Of houdt de angst voor het oordeel van anderen je tegen? Kun jij kijken naar een ander zonder daar een oordeel over te hebben?
Alleen waarnemen verder helemaal niks, zullen we dat met z’n allen proberen?