Terwijl ik deze column schrijf staat de wereld in brand. Oekraïne. Mensen worden doodgemaakt en steden verwoest. En ik zit hier in mijn warme, veilige huis, mijn kinderen worden niet aan het front verwacht, mijn werk gaat gewoon door en we gaan zelfs een avondje naar theater.

Het voelt dubbel, mag je eigenlijk wel genieten als een ander zoveel leed heeft? Hoe ga je om met het leed van andere mensen? Heb je medelijden? Het spreekwoord luidt: Medelijden is geen zalf. Oftewel aan medelijden heb je weinig. Als je letterlijk mee-lijdt wordt de ander niet geholpen. Medelijden verlamt. Compassie hebben met de ander is een betere optie.

Compassie betekent letterlijk medelijden, toch wordt het iets anders uitgelegd. Compassie is naast de ander gaan staan, je beseffen wat het betekent voor de ander. Inleven, zonder dat je het lijden van de ander overneemt. En actie! Hulpacties worden opgestart vanuit compassie.

Eigenlijk precies wat mijn werk als coach inhoudt. Ik loop een tijdje mee met iemand, sta naast degene en besef wat een situatie betekent voor de ander; ik voel compassie en raak soms ontroerd. Mijn missie blijft: mensen op een positieve manier naar het leven laten kijken, dwars door alle ellende heen soms.

Sinds begin dit jaar geef ik workshops samen met con-collega Martje (Meirinne Coaching) uit Triemen. Om de week op woensdagavond geven wij inspirerende workshops waar een basis wordt gelegd voor meer zelfvertrouwen.

Workshops waar je op een positieve manier naar jezelf leert kijken en je zelfmedelijden kunt omzetten naar zelfcompassie én waar je even de zinnen kunt verzetten…