Hoe vaak maak je dat niet mee..dat je in eerste instantie door een ingeving, een gevoel, enthousiast reageert op iets en in een fractie van een seconde heeft je hoofd het enthousiasme alweer onderuit gehaald. Want nee, dat kan ik niet, dat leer ik nooit, te oud, te jong, niet slim genoeg, niets voor mij…. Terwijl ik enthousiast aan deze blog begin, tikken mijn gedachten mij alweer op de vingers, lijkt het niet teveel op die van vorige maand, vinden mensen het wel interessant genoeg, zal ik, mag ik of toch maar niet? We herkennen dat allemaal. Je gevoel kent de weg en je verstand zorgt ervoor dat die weg onbegaanbaar lijkt. De vraag is dan, hoe doe je dat? Hoe raakt jouw weg bezaaid met rotsblokken, hoe maak jij die gaten in het wegdek en hoe zorg jij dat de weg overwoekerd wordt door planten en onkruid? Eigenlijk best wel raar, want hoe makkelijk is het om over een mooie vlakke weg naar je doel te lopen? En hoe lastig over een weg met vele obstakels? Die laatste kost nogal wat energie! Obstakels die jij in het verleden hebt verzameld. Obstakels die jij neerlegt op een moment dat de situatie lijkt op een ervaring uit jouw verleden. Vaak onbewust. En dat is het mooie van NLP, door middel van gesprekken en oefeningen word jij bewust hoe en wanneer jij jouw weg soms onbegaanbaar maakt. Ook krijg je inzicht in waarom je die obstakels nodig hebt (gehad). Want alles heeft een positieve intentie. De overwoekerde, onbegaanbare weg heeft jou iets gebracht, ook al voelt dat even helemaal niet zo. Je gaat het allemaal ontdekken. Na deze bewustwording heb je de keuze; om te blijven doen wat je deed of om het anders te doen. Het is aan jou en het is goed.