Dat is wat mensen als goedbedoeld advies kunnen geven als iemand ergens mee zit. Toch klinkt makkelijker dan het is. Want één van de moeilijkste dingen in persoonlijke ontwikkeling is bijvoorbeeld het loslaten van verwachtingen en/of het verdriet van het niet krijgen van erkenning van ouders. Ouders die niet kunnen bieden wat ‘het kind’ (bv. mijn cliënt van 63) nodig heeft. Moeder blijft maar nare dingen zeggen en mijn cliënt blijft het maar aannemen.
“Ik wil gewoon dat ze een keertje zegt dat ik goed genoeg ben”. Mijn cliënt wil, net als alle andere ‘kinderen’, voelen dat hij er mag zijn. Zijn moeder benoemt vooral de dingen die niet goed gaan, nog steeds dringt ze haar beeld, van hoe zijn leven eruit zou moeten zien, aan hem op. Het jongetje in hem voelt zich verdrietig, hij doet zo zijn best, nog steeds, ook al is hij 63. Hij heeft zijn succesvolle bedrijf verkocht, is gelukkig met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Alles wat goed kon gaan in zijn leven ging goed. Toch heeft hij dat nooit zo gevoeld, want de erkenning van degene van wie hij het zo nodig had, bleef uit.
Het wordt tijd dat mijn cliënt zijn moeder loslaat; de navelstreng doorknipt. Zij verandert niet (meer) en hij heeft dat te nemen. Ik stel moeder voor als een groot rotsblok, een niet te verplaatsen rotsblok. “Wat jij aan het doen bent, is schoppen tegen dat rotsblok, duwen, trekken. Je werkt keihard om het in beweging te krijgen. Wat je hoopt: dat compliment, dat veilige gevoel, die erkenning: je mag er zijn! Wat je krijgt: pijn, frustratie, verdriet, omdat je het rotsblok niet in beweging krijgt.”
Mijn cliënt mag leren het rotsblok te laten voor wat het is, te accepteren dat het niet anders wordt. Hij mag zich afvragen: is dit gedrag dat mijn moeder laat zien nieuw? Nee, want hetzelfde patroon kwelt mijn cliënt al 63 jaar. “Ik wil zo graag dat ze het inziet!” zegt hij. “Gaat het gebeuren denk je? Ooit? Als je nog beter je best doet misschien?” vraag ik hem.
“Nee” zegt mijn client met tranen in zijn ogen. “Het is wat het is”.