Een vrouw komt naar mijn praktijk. Ze vertelt dat ze het even niet zo goed meer weet. Ze merkt dat ze steeds meer zelfvertrouwen kwijtraakt en ze zou het graag anders willen. Tijdens haar verhaal valt mij op dat ze steeds haar hand voor de mond houdt. Ik vraag haar: “Wat mag er niet gezegd worden?”
Ze schrikt en tegelijkertijd voelt ze dat het tijd is. Tijd om te vertellen wat nog niet eerder verteld is. “Mijn man mishandelt mij.” Ze huilt en haar lichaam ontspant op hetzelfde moment. Het is eruit!
Ze heeft het nog niet eerder met iemand gedeeld, bang voor het oordeel van mensen. Rationeel kent ze de antwoorden op haar eigen vragen. Ze weet dat weggaan beter zou zijn. Soms staat ze op het punt te vertrekken. En toch blijft ze.
Ik stel de vraag: “Voelt het veilig bij jouw man?” Haar antwoord is: “Nee.” Op de vraag: “Voelt het vertrouwd?” komt een ander antwoord: “Ja, het voelt vertrouwd.” Al meer dan 20 jaar is dit haar werkelijkheid. Diep van binnen weet ze niet hoe een leven zonder mishandeling eruitziet. En juist dat onbekende maakt dat ze blijft. Haar ouders hebben die veiligheid ook niet kunnen geven.
“Ik weet niet eens hoe het voelt als er van mij gehouden wordt,” zegt ze. De enige positieve aandacht die ze krijgt is op haar werk. Daar krijgt ze regelmatig complimenten. Ze vertelt dat ze zich daar zó ongemakkelijk bij voelt dat het bijna pijn doet.
Tijdens coachgesprekken gaan we aan de slag met haar angst voor een wereld die zij (nog) niet kent, een wereld waarbij er echte aandacht voor haar is. Waarin ze mag voelen wat ze waard is. Geen snelle acties, geen overhaaste beslissingen maar juist vanuit de rust en veiligheid wennen aan een nieuw vertrouwd gevoel. Het gevoel wat ieder mens zou mogen ervaren. En van de stem die blijft roepen: ‘Blijf waar je bent!’ mag ze het volume langzaam lager gaan zetten.
Zij zit aan de knoppen, op haar tijd, op haar moment.