Boosheid, woede, ontevredenheid, angst. Oordelen over het regeringsbeleid, oordelen over mensen die zich wél of juist niet aan de maatregelen houden. Wat is dat toch dat we onze mening zo graag willen delen over iets waar we vaak niet eens verstand van hebben. Ik betrap mijzelf ook op mijn eigen oordeel over de mensen die oordelen. En ik zou bíjna zeggen dat ik niet het type ben om mijn mening te ventileren op het internet, maar dat is natuurlijk niet waar, getuigt deze blog. Het maakt mij boos, die door elkaar schreeuwende mensen, al die toetsenbordhelden die het zo goed weten. Maar waarom maakt het mij zo boos? Waarom laat ik het niet gewoon los en stop met het lezen van die (in mijn ogen) onzin? Het blijft toch trekken, mij even lekker ergeren en daarna een oordeel vormen. En als je je aan iets ergert, zegt dat vooral iets over jezelf zeggen de geleerden. Hm, dat betekent dat ik lijk op die schreeuwende mensen? Daar zit wel een kern van waarheid in, al zal ik mijn mening over extreme meningen, complottheorieën etc. voor mij houden. Iets wat ik in het verleden minder goed beheerste. Dus misschien erger ik mij wel aan mijn jongere ik, de jongere ik die haar boosheid via “bliksemafleiders” probeerde kwijt te raken. Ik heb ontdekt dat het niet de manier is om met frustratie om te gaan en gun anderen hetzelfde inzicht. Het leven wordt er zoveel leuker door, ondanks dat er wél of geen strengere coronamaatregelen worden opgelegd door die “falende regering”. En ja, ik ben hartstikke wakker, ben geen meeloper en kijk objectief en sta open voor andere meningen en misschien ben ik wel blind voor wat er te gebeuren staat. Wie zal het zeggen. Ik in ieder geval niet.