Als een vriendin het niet naar haar zin heeft op haar werk dan zeg je zonder twijfel: “dan zoek je toch gewoon iets anders?” Of als iemand ontevreden is over een aankoop; “dan breng je het toch gewoon terug?” Het is zo eenvoudig om advies te geven hoe de ander met ontevredenheid of probleemsituaties moet omgaan. Totdat…het jezelf betreft. Dan is het toch niet zo gemakkelijk als je zelf wel eens doet voorkomen.
Hoe kan dat? Ieder mens heeft overtuigingen, een filter, gemaakt door de ervaringen uit het verleden. Tussen: “ik heb het niet meer naar mijn zin op mijn werk” en “dan zoek ik toch gewoon iets anders” zitten overtuigingen. ‘Wat zullen de mensen zeggen? Wat als ik niks anders kan vinden. Ik ga vast minder verdienen’. Onder de overtuigingen zit een dieperliggende angst. Wie blijft hangen in de overtuigingen komt niet of nauwelijks vooruit. Wie ‘het monster in de bek durft te kijken’ zal zichzelf gaan overtreffen en zal stappen zetten die eerder onmogelijk leken. Door ‘het aan te gaan’ en niet in de slachtofferrol te gaan.
Een cliënt zit bij mij op de bank. Ze vertelt dat ze al twee keer een burn-out heeft gehad. Ook heeft ze veel lichamelijke klachten: PHPD (pijntje hier pijntje daar) en het belangrijkste: ze voelt zich helemaal niet gelukkig. Ze vreest voor een volgende burn-out als ze nu de basis niet gaat aanpakken en heeft daarom besloten dat ze het anders wil: “Ik ben er klaar voor. Het is tijd om te veranderen, ook al wil ik niet, durf ik niet, weet ik niet wat mij te wachten staat, ik ga het doen”.
Tijdens de coachsessie onderzoeken we één voor één de overtuigingen. De eerste is dat ze denkt dat iedereen haar voor gek zal verklaren als ze haar baan opzegt. Ik zeg: “Is dat zo?” En “wie zal dat gaan zeggen?” En de volgende vraag: “wat voor gevoel roept dat op?” En “hoe erg is dat gevoel dan?” Totdat ze ontdekt dat ze de stap naar ander werk prima aan gaat kunnen. Oké, het is nog steeds hartstikke spannend, niet meer dan dat!