Inmiddels bestaat mijn praktijk alweer meer dan acht jaar en nog iedere dag geniet ik van mijn werk. Mensen bewust maken van hun onbewuste processen, dat is wat coaching doet. Mensen verlossen van de emotionele lading op nare gebeurtenissen door middel van EMDR-therapie.
De meeste mensen weten: als je op zoek bent naar iemand die jouw leven kan veranderen, dat je dan in de spiegel moet kijken. Heel af en toe komen er cliënten naar mijn praktijk die vinden dat de omgéving moet veranderen. Die cliënten kun je verdelen in 2 categorieën: mensen die de taal van het coachen verstaan. Zij ontdekken, tijdens een coachsessie, dat zijzelf degene zijn die iets moeten doen om hun leven te veranderen. Dan maakt mijn hart een sprongetje, niet voor mijzelf maar voor mijn cliënt. Want zeg nou zelf, als je in de gaten krijgt dat jijzelf degene bent die het leven mooier kan maken, hoe fantastisch is dat? Nooit meer afhankelijk van anderen die jou (wel of meestal geen) juiste aandacht geven.
Dan is er de tweede categorie: mensen die blijven volhouden dat de omgeving het probleem is. Dat zijn de ‘notoire spookrijders’. Zij hebben veel last van mensen om zich heen en zien daarbij hun eigen aandeel volledig over het hoofd. Zij kunnen niet horen dat zij zelf aan de slag moeten. Zij zijn de spookrijder die niet in de gaten heeft zelf aan de verkeerde kant te rijden. Zonder een oordeel te willen geven overigens, want het is geen bewuste keuze om het moeilijk te hebben in het leven.
Deze cliënten verwachten van mij dat ik hen wél kan helpen. Ik behoor immers de kennis in huis te hebben om hun problemen wél op te kunnen lossen. Ik voel mee met mijn cliënten en zie oprechte wanhoop en teleurstelling: in het leven, in de omgeving, de vriendin die niets laat horen, de buurvrouw die geen contact meer wil, de familie die het laat afweten. Ook ik beland in het rijtje: de coach waar je niks aan hebt… Het enige dat ik kan doen, is hopen dat ze op een dag beseffen dat het antwoord ligt bij degene die ze in de spiegel aankijken. Ik gun het ze!