“Ik ben moe”, zegt de vrouw die voor mij op de bank zit. “Heb je het druk?”, vraag ik. “Nee, dat is het niet, ik maak mij vooral druk”, zegt ze en vertelt dat ze veel nadenkt over dingen die zijn gebeurd in haar leven.
Ze piekert, veel en vaak. Urenlang ligt ze wakker om te overdenken wat ze fout heeft gedaan of beter niet had kunnen doen. “Er komt geen eind aan”, zegt ze. Ik zucht, het voelt bijna alsof mijn energie ook nodig is om haar tekort aan te vullen, ik voel haar uitputting bijna letterlijk.
Kun je een voorbeeld geven van zo’n situatie? Ze vertelt dat tijdens een ritje op de fiets naar de bakker een kindje plots overstak waardoor ze met haar fiets onderuit ging. Het kindje mankeert niets, mijn client blijft achter met een, als ze er niets mee doet, levenslange worsteling.
Ze neemt mij even mee in haar gedachten:
“Ik had daar niet moeten fietsen, ik had gewoon een andere route moeten nemen, ik had ook later weg kunnen gaan of juist eerder, ik had het brood ook bij de supermarkt kunnen halen. Ik had het kindje moeten zien aankomen…”
Ik onderbreek haar en zeg: “Het is wat het is. Er is gebeurd wat er is gebeurd. Aan deze situatie kun je helemaal niets meer veranderen. “Het is wat het is” betekent: Jij ligt met de fiets op de grond. Dat is wat er is”.
Ze kijkt mij aan en vraagt: “en dan?” “Dan heb je twee opties:”
“Je kijkt achterom, naar het verleden en gaat analyseren hoe het anders had kunnen gaan. Daarbij zijn honderden, misschien wel duizenden scenario’s mogelijk. En allemaal! zijn ze niet gebeurd. Niemand kan een situatie uit het verleden veranderen.
Of:
Je kijkt vooruit: Bijvoorbeeld: De volgende keer als ik naar de bakker fiets zal ik even goed kijken of er een kindje aan het spelen is zodat ik voorbereid ben als een kindje plotseling de straat oversteekt.
Welke optie kies jij?”
De vrouw is blij met dit inzicht; het kan haar leven zomaar makkelijker maken. Aan haar de keuze.