Een man komt naar mijn praktijk, hij vertelt dat hij het vreselijk zwaar heeft momenteel. Zijn baan is niet meer vol te houden, zo druk. Thuis is het al niet veel beter. Zijn zoon zit in een extreme puberale fase waar de héle wereld last van heeft. Mijn cliënt vertelt al maanden geen oog dicht te doen door de spanningen thuis en op zijn werk. Hij vindt het heftig, zeer heftig allemaal, hij gaat eraan kapot.
Ik luister en kan even niets anders uitbrengen dan: “wow, dit klinkt echt overweldigend” en wat ik niet uitspreek: dit voelt ook overweldigend! De energie die de man bij zich draagt is eentje van: “HOOFDLETTERS en vele uitroeptekens!!!”…
“Wat wil je bereiken met coaching?” vraag ik hem. Hij zegt dat hij snakt naar rust, in zijn leven, in zijn hoofd. Hij hoopt door meer rust weer eens een nacht te kunnen doorslapen. Elke nacht wakker liggen heeft een wrak van hem gemaakt, “een zombie” zegt hij.
Wat opvalt is dat de man in superlatieven spreekt. Ik besluit hem een spiegel voor te houden waardoor hij op een andere manier naar zichzelf en de situatie leert kijken. Is het echt zo extreem als hij beschrijft? Ik herhaal zijn verhaal: “Wat ik je hoor zeggen is dat jij je baan helemaal niet meer aankunt en de héle wereld last heeft van de ernstige misdragingen van je zoon? Deze provocatieve manier van coachen helpt vaak snel relativeren, zo ook bij mijn cliënt. “Nou, ik kan het nog wel aan hoor, het is alleen wel druk” zegt hij. Hij begint iets rustiger te spreken: “en misdragen…dat is wel wat overdreven”. Dit is het effect dat ik wil bereiken: dat cliënt zich bewust wordt van wat hij eigenlijk zegt. “Ik overdrijf zelf vaak wel een beetje geloof ik” zegt hij.
“Hoe zou het zijn als je de extremen vanaf nu achterwege laat?” vraag ik. Hij is zich nooit bewust geweest van hóe hij iets zegt en gaat opgelucht met dit inzicht naar huis. Het zal hem veel gaan opleveren. Hoe groter je de dingen in je hoofd opblaast, hoe minder ruimte (rust) er overblijft.
Wil jij ook meer rust ervaren? Direct afspraak inplannen?