Ze komt naar de praktijk en heeft er zin in! De vorige keer hebben we een EMDR-sessie gedaan waarbij ze aan de slag is gegaan met een situatie uit het verleden. Eén situatie waarin ze door haar vader niet serieus is genomen en ze het gevoel kreeg: “ik mag er niet zijn”.

Het is 30 jaar geleden en het moment staat op haar netvlies gebrand, ze weet nog precies waar ze stond, hoe haar vader keek. Ze voelt de spanning, ruikt de geuren, hoort de geluiden van dat moment alsof het gisteren was. Eén moment in haar leven dat is uitgegroeid tot een trigger die haar helemaal van de wijs kan brengen. Zodra zich een soortgelijke situatie voordoet in haar leven, voelt ze de tranen omhoog komen. Als ze bijvoorbeeld tijdens een vergadering het gevoel krijgt dat ze niet serieus wordt genomen, worden alle alarmbellen: “ik mag er niet zijn” geactiveerd. Ze is weer even dat meisje van toen en niet meer in staat als volwassen vrouw te reageren.
We starten de sessie en gaan terug naar het moment met haar vader, de emotie is meteen voelbaar.

Ik vraag haar het lampje te volgen met haar ogen, in haar oren klinken piepjes en met haar handen houdt ze de trilblokjes vast, allemaal afleiders die ervoor zorgen dat de emotie van de herinnering wordt gewist. We zijn een halfuurtje bezig, diverse beelden komen langs en ik vraag haar te kijken naar het beeld van 30 jaar geleden. Hoeveel emotie roept het nog op, op een schaal van 0 tot 10? “Een 3” zegt ze. We zijn met een 9 begonnen, EMDR doet wat het moet doen.

Als het beeld geen emotie meer oproept, vervolgen we de sessie met de zin die ze graag zou willen geloven over zichzelf: “Ik mag er zijn!” zegt ze. Ze volgt de lamp en spreekt de zin uit: “Ik mag er zijn! Ik mag er zijn!” We herhalen tot ze overtuigd is en zich sterk voelt.

Vandaag is ze terug. Het voelt echt als een wonder: “Ik mag er zijn!” zegt ze: “Hoe mooi is dát!”.