Steeds vaker hoor ik mijzelf zeggen dat ik “er helemaal klaar mee ben”. Ondanks dat mijn werk gewoon door kan gaan en ik daar gelukkig veel energie uit haal, merk ik dat ik onderprikkeld raak. Onder andere door het ontbreken van contacten in grotere groepen. De gewone dingen, zoals op een verjaardag in gesprek raken met een onbekende. Het samen zingen in het koor, de band waarmee we om de week speelden, het theater etc. Allemaal activiteiten waar ik energie van krijg. En ik schaam mij bijna voor mijn “luxeprobleem” en blèh-gevoel. Het staat nl. niet in verhouding met wat bijvoorbeeld jongeren meemaken. Thuis of op een studentenkamer. Activiteiten zijn er bijna niet en juist zij moeten de wereld nog ontdekken, nieuwe dingen proberen, een eigen identiteit ontwikkelen, uitgedaagd worden.

Uit onderzoek blijkt dat (kwetsbare) jongeren last hebben van het wegvallen van de structuur en vooral steeds meer last krijgen van een sociaal isolement. Was dat in het voorjaar 2020 nog 27% van de (kwetsbare) jongeren, in het najaar was dat 71% (Signaleringsrapportage-najaar MEE). Wij beschermen onze kwetsbaren in de samenleving door ons aan de regels te houden. En ik ben geen wetenschapper, geen viroloog en geen alwetende en heb geen oplossing. Ik heb alleen de hoop dat niemand vergeten wordt. Ben je, of ken je een jongere die wel wat hulp kan gebruiken? Neem gerust contact op dan plannen we een (gratis) gesprek!

www.samenvoordejongeren.nl

Foto: Pixabay