Een cliënt komt naar de praktijk voor een coachgesprek. Ze vertelt dat ze vastloopt in het leven, voelt zich uitgeput. Ze is moeder, dochter (mantelzorger), echtgenote, werkneemster en wil alle rollen perfect uitvoeren. Ze wil de moeder zijn net als de moeders op Instagram, vol energie, altijd vrolijk, leuk en gezellig. Omdat haar ouders al op leeftijd zijn en inmiddels extra zorg nodig hebben, heeft mijn cliënt een aantal taken op zich genomen. Ze is getrouwd en haar man werkt veel waardoor de zorg van de kinderen vooral op haar neerkomt, zo hebben haar man en zij dat ooit besloten. Inmiddels staat de relatie op een waakvlammetje. “Het vuur is er uit”, zegt ze met een verlegen blik.
“Het wordt me allemaal teveel. Ik ben mijzelf een beetje aan het kwijtraken” zegt ze. “Hoe ziet het eruit als jij jezelf kwijtraakt?” vraag ik. Ze vertelt dat ze sociale contacten uit de weg gaat, ze sport niet meer, ze doet eigenlijk geen moeite om er leuk uit te zien. Voor het doen van leuke dingen is geen tijd meer.
Het klinkt alsof je aan het overleven bent in plaats van aan het leven.
“Zo voelt het inderdaad. Ik ben aan het overleven en vraag mij af of het wel gaat lukken”.
Het is een patroon wat ik vaak tegenkom in mijn praktijk. Mensen in de “overleef stand”.
Zodra het druk wordt met “verplichtingen” wordt er vaak als eerste afstand gedaan van de leuke dingen. Geen tijd meer voor: vrienden, theater, sport, geen tijd meer voor zaken die energie geven!
Daardoor is ook mijn cliënt uit balans geraakt; het leven is vooral hard werken en weinig genieten.
Ik stel haar de vraag: “als er een noodsituatie is in een vliegtuig, wie doe jij dan als eerste het zuurstofmasker op?” Zonder twijfel zegt ze: “mijn kinderen, mijn man en dan ikzelf”.
Dit is precies waar het “mis” gaat. Als je eerst voor anderen zorgt en jezelf op de laatste plek zet, kun in problemen komen. Zet eerst zelf het zuurstofmasker op, dan heb je zuurstof en energie om voor anderen te zorgen.
Daar heeft iedereen baat bij.