Het jaar is bijna voorbij, een nieuw jaar ligt voor ons. Misschien heb je al nagedacht over goede voornemens. Volgend jaar gaat het echt lukken toch? Gezonder eten, meer bewegen, lichter in het leven staan, minder zorgen maken, gewoon eens doen wat je zelf wilt.
In mijn praktijk zie ik veel mensen die niet goed genoeg zijn, tenminste dat ervaren ze zelf zo. Niet goed genoeg om echt te zijn wie ze willen zijn. Natuurlijk weten ze vaak rationeel dat ze best oké zijn, maar toch is het nooit goed genoeg. Bang voor het oordeel; van vader die altijd boos werd als je een onvoldoende haalde op school, van moeder die vond dat je wel wat op je lijn mocht gaan letten. Van de meester op school die zei dat het met jou niks zou gaan worden. Het zijn zaadjes die zijn geplant en die inmiddels zijn uitgegroeid tot flinke struiken. Struiken die het geluk in de weg staan.
Want als je bedenkt dat tegen 1 negatieve opmerking 7 positieve opmerkingen gemaakt moeten worden om het gevoel weer neutraal te krijgen, dan is er nogal wat nodig om de negatieve opmerking te compenseren.
Angst voor het oordeel is iets wat veel mensen kennen: wat zou de ander wel niet denken? Die ander? Dat ben je meestal zelf; het is de stem van je vader die nog nagalmt in je hoofd, of die kritische blik van je moeder die je voor je ziet. Het zit in jou!
Wat ik zie (in mijn praktijk en daarbuiten) zijn prachtige mensen, met talenten waar je jaloers op zou kunnen worden. Maar met de focus op alles wat beter kan. En de dingen die wel goed gaan? “Dat stelt niks voor” zeggen ze dan.
Vraag eens aan iemand die je kent hoe hij/zij naar jou kijkt en vergelijk dat met jouw eigen gedachten. Wedden dat de ander veel positiever is over jou dan jij zelf?
Voor het komende jaar (en de jaren erna) hoop ik dat iedereen (want geloof mij: in ieder mens zit onzekerheid!) de struik kan vernietigen om zo de werkelijke waarde van zichzelf te gaan zien.
Want mens wat ben je mooi!