Een jongeman komt naar mijn praktijk voor een kennismakingsgesprek. Hij zoekt antwoord op een vraag en denkt dat coaching hem daarbij zou kunnen helpen. “Wat is je vraag?” zeg ik. “Ik twijfel de laatste tijd nogal over mijn plan om een wereldreis te maken.” Hij vertelt dat hij al jaren bezig is met het uitstippelen van de reis, heeft zelfs zijn baan al opgezegd. Hij was zeker van zijn zaak. Hij had een goede baan met een goed salaris en volop doorgroeimogelijkheden.
Met een verlegen blik vertelt hij zijn verhaal, bang voor het oordeel van mij als coach en sinds een tijdje onzeker over zijn plannen. “Wat maakt je onzeker?” vraag ik.
Hij vertelt dat mensen in zijn omgeving het niet kunnen begrijpen dat hij alles achterlaat. Zijn baas heeft hem zelfs een flinke salarisverhoging geboden om hem voor het bedrijf te behouden. En er is nog iets: het huis wat hij jaren geleden heeft gekocht, staat al te koop. Zijn ouders maken zich zorgen: het is tegenwoordig niet makkelijk om een huis te krijgen en vragen zich af of de keuze verstandig is.
“Tja, en nu zit ik hier” zegt hij “ik blijf maar malen en voel twijfel die ik niet eerder heb gevoeld. Nu denk ik steeds vaker: doe ik er wel goed aan om alles achter te laten om mijn droom achterna te gaan?”. “Wat wil je?” vraag ik. “Ik wil gaan! Maar de mensen….” Ik val hem in de rede en zeg: “zou het kunnen dat het hun twijfel is in plaats van die van jou? Dat zij zelf die keuze nooit zouden (durven) maken? Dat zij jou gaan missen? Dat zij een belang hebben jou hier te houden?” Het antwoord is duidelijk: De jongeman heeft helemaal geen twijfel, hij weet precies wat hij wil, maar zijn blik wordt vertroebeld door al die mensen en meningen die vanuit een ander perspectief naar zijn wereldreis (lees: levensreis) kijken.
Hoe vaak laten we ons gevoel niet bepalen door meningen van anderen?
Hij is op reis gegaan. De vraag of hij in coaching wilde komen hoefde ik niet te stellen… Zijn vraag was al beantwoord.