Een vrouw komt naar mijn praktijk. Vijf jaar geleden is haar man plotseling, veel te jong, overleden. Ze bleef achter met twee kinderen. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. De afgelopen jaren was ze aan het overleven, vertelt ze. Het lukt haar niet om het leven weer te omarmen en er iets van te maken. De pijn van het verlies is te groot. “Na zoveel jaren begin ik mij, naast het verdriet, ook nog schuldig te voelen” zegt ze. “Waar voel jij je schuldig over?” vraag ik.
Ze vertelt dat ze zich schuldig voelt dat zij leeft en haar man niet en dat het haar niet lukt om iets van het leven te maken en het plezier terug te vinden. “Verstandelijk wil ik het graag, emotioneel is het een ‘no go’. Hoe kan ik nu plezier gaan maken terwijl hij dood is?” Alsof mijn cliënt moet lijden om tegenover haar man te bewijzen dat ze hem heel erg mist. Ze heeft onbewust toestemming nodig van hem om haar leven weer op te pakken. Ik stel voor om EMDR in te zetten om de lading van het verdriet af te halen. Tijdens de sessie vraag ik haar om haar man ‘erbij te halen’. We zetten hem in gedachten tegenover haar.
Ik vraag mijn cliënt om aan hem te vragen of hij het oké vindt dat zij haar leven weer oppakt. “Natuurlijk lieve schat, ik wil dat jij weer gelukkig wordt!!” zou hij gezegd hebben. Ze hoort het hem zeggen en kan de blik in zijn ogen zo oproepen. Na de EMDR-sessie is het zware verdriet omgezet naar een kracht om iets van het leven te gaan maken. Mooie herinneringen komen opeens boven nu het verdriet is opgeruimd. “Hij zou niet gewild hebben dat ik altijd verdrietig blijf” beseft ze zich hardop. Met EMDR maken we ook het positieve gevoel nog wat sterker tot ze het zeker weet: “Ik kan het, ik ga het leven aan!”
Is het zo eenvoudig? Ja, zo eenvoudig kan het zijn. EMDR heeft ervoor gezorgd dat het verdriet plaats heeft gemaakt voor mooie herinneringen.
Deze vrouw is klaar om (weer) te gaan leven!