Een cliënt komt naar mijn praktijk. Hij geeft aan dat het momenteel even niet zo lekker gaat. Hij voelt dat het niet meer stroomt in zijn leven. Een jaar of 10 geleden heeft hij de zaak van zijn vader overgenomen, die het op zijn beurt weer van zíjn vader heeft overgenomen.
Het bedrijf is al meer dan 80 jaar in de familie. Ik vraag mijn cliënt of het zijn droom was om het bedrijf over te nemen. De vraag raakt hem. “Het is zo gegaan” zegt hij. “Mijn zus had andere ambities en mijn ouders gingen er vanuit dat ik mijn vader zou opvolgen.” “Had je een keuze?” vraag ik. “Nee, ik had geen keuze. Zo ging dat bij ons in de familie, van vader op zoon, er werd niet over gesproken, het was zo”.
Wanneer mijn cliënt bedenkt dat zijn zoon de zaak zou moeten overnemen in de toekomst, krijgt hij het Spaans benauwd. Hij zou graag willen dat zijn eigen zoon zijn eigen keuzes maakt. Maar, mocht zijn zoon iets anders willen gaan doen, levert dat tegelijkertijd ook weer spanning op. Want hoe moet het dan verder? Mijn cliënt zou dan als laatste met zijn naam verbonden zijn aan het familiebedrijf.
We horen het dagelijks om ons heen: iedereen mag doen waar hij/zij zin in heeft, kan worden wat hij/zij wil, mag eigen keuzes maken. Natuurlijk: alles is mogelijk, maar als je emotioneel verstrikt zit in een familiesysteem, dan is dat een hele grote stap. Want, hoe ga jij het doen als het ‘bij ons in de familie zó gaat’ en jij wilt het anders doen? Als in een familie iedereen ondernemer is en jij wilt in loondienst, ben je dan nog loyaal aan het systeem? Als iedereen in loondienst is en jij wilt een eigen onderneming starten: durf jij het risico te nemen?
Mijn cliënt wil verandering en is bereid daaraan te gaan werken. Koste wat het kost.
In coaching gaan brengt ook risico’s met zich mee: je zou zo maar eens kunnen gaan ontdekken waar je energie wel van gaat stromen…en dan begint het pas.