Hoe vaak heb jij het nog? Een gesprek waarin je vertelt hoe het écht met je gaat? We denken elkaars leven wel te kennen via social media, maar laat dat zien wat ons echt bezighoudt? Het ene bericht is nog mooier dan het andere en de succesverhalen vliegen over het scherm. Nu we meer thuiswerken missen we het sociale praatje bij de koffieautomaat, waarbij we normaal gesproken de woorden “het gaat goed met mij” die een collega uitspreekt, onbewust op waarheid checken. Door te kijken naar lichaamshouding, hoe hij of zij uit de ogen kijkt, de stand van de mond, de intonatie van het stemgeluid en het algemene beeld. Waarnemingen die je laten dóórvragen. Juist dát zorgt voor een dieper contact. Je zegt daarmee onbewust: ik zie jou!

Vanochtend bij de supermarkt zag ik een klein kindje in de winkelkar zitten en dacht, dit kindje moet het nog leren, de mimiek van mensen, wat het betekent als iemand lacht of boos kijkt, de verschillende emoties leren herkennen. En hier lopen wij, volwassenen, allemaal met een mondkapje op. Er doemde even een schrikbeeld op dat we voor altijd een mondkapje moeten dragen waardoor we zelfs in gesprekken waarbij we fysiek aanwezig zijn, het toch met minder informatie moeten doen.
Afgelopen week tijdens één van mijn workshops werd duidelijk hoe fijn de deelnemers het vonden een eerlijk en open gesprek te hebben en (h)erkenning te vinden bij elkaar “o, heb jij dat ook?“ Kippenvel leverde het op, eindelijk eens iemand die ook haar twijfels blijkt te hebben en het soms even niet meer weet. Natuurlijk is een workshop een mooie gelegenheid om deze verbondenheid te ervaren. Toch hoop ik dat we beseffen hoe belangrijk het is dat we ook in het dagelijks leven een eerlijk verhaal blijven vertellen, ondanks dat (of juist omdát) er minder fysieke ontmoetingen zijn.
Want voor je het weet hebben we massaal onze persoonlijke lat zo hoog gelegd dat niemand zich meer eens gewoon gelukkig voelt.