Een man fietst door het dorp, hij is in gedachten. Een vrouw, een bekende van de man, ziet hem, zwaait naar de man, maar hij zwaait niet terug. De vrouw vindt het maar asociaal dat hij niet de moeite neemt haar even gedag te zeggen. Ze neemt aan dat de man haar niet wil zien. Vanaf nu gaat ze hém ook niet meer groeten. De boosheid richting de man kruipt onder de huid van de vrouw. De man in kwestie is zich (nog) van geen kwaad bewust. De vrouw heeft last van háár eigen aannames, het plaatje in háár hoofd. Ze oordeelt dat de man asociaal is en ze had verwacht dat de man haar zou zien en zou groeten. De vrouw is teleurgesteld en geeft de man daar de schuld van. Zij voelt zich in deze situatie niet gelukkig. De fietsende man heeft geen idee dat hij haar iets heeft aangedaan.
Hoe anders zou het zijn geweest als de vrouw had gedacht: ‘oh, hij is vast even in gedachten en heeft mij daardoor niet gezien’. Hoe anders zou het zijn geweest als ze geen verwachtingen zou hebben gehad, geen aannames had gedaan en haar oordeel achterwege had gelaten… Het antwoord laat zich raden.
Het geluk is dichterbij dan je denkt. Sta eens wat vaker stil bij jouw eigen gedachten. Is iets werkelijk zo of is het een aanname, een zelfverzonnen verhaal in jouw hoofd? Kun jij kijken zonder oordeel? Gewoon waarnemen wat je werkelijk ziet? Zonder daar iets van te vinden?
En hoe zit het met jouw verwachtingen?
Geen verwachting = Geen teleurstelling.
En als laatste: gun! Gun de ander al het geluk van de wereld, je zult merken dat het jou ook wordt gegund.
Het leeft zoveel lekkerder als je: geen aannames doet, niet meer oordeelt, je verwachtingen loslaat en gunt. Het kost misschien even tijd om het onder de knie te krijgen, gun jezelf die tijd, verwacht niet dat je het vandaag al kunt en veroordeel jezelf niet als het iets langer duurt.
Geniet van je nieuwe manier van leven. Het is je gegund!