Als je een aantal mensen vraagt vier woorden op te schrijven denkend aan het woord tulp, dan zullen er overeenkomsten zijn, maar vooral veel verschillen. Zouden we het beeld in de hoofden zichtbaar kunnen maken, dan zou geen beeld gelijk zijn. Waar de ene denkt aan één gele tulp, denkt de ander aan een veld vol mooie kleuren.

Zo is het ook met de beleving van het coronavirus, iedereen beleeft het op zijn/haar eigen manier. De vier basisemoties, boos, blij, bang, bedroefd, zijn zichtbaarder dan ooit. Boosheid is er omdat de regering niet genoeg lijkt te doen of omdat jongeren op hun eigen wijze omgaan met de situatie en nog altijd feestjes organiseren. Blijdschap is er ook, omdat gewone dingen weer belangrijk worden. De saamhorigheid, de herstellende natuur en de schone lucht. De tijd die met het gezin kan worden doorgebracht. Er ontstaat dankbaarheid voor de mensen die hard werken voor ons allemaal.

Het gevoel van angst wordt in deze tijd door velen ervaren, door de beelden die we zien, de angst om ziek te worden en kwijt te raken wat ons lief is, familie, vrienden, angst voor eenzaamheid. Vrees voor onze baan of ons bedrijf. Alles lijkt opeens zo onzeker. Er is angst voor de toekomst, angst voor de dood. Verdriet, in besloten kring wordt afscheid van dierbaren genomen, geen arm om de schouder, geen knuffel of hand vasthouden. Geliefden die gescheiden worden omdat één van beiden in een verzorgingshuis is opgenomen. Verdriet omdat alles wat je in jaren hebt opgebouwd in een paar weken tijd wordt weggevaagd.

“Het is een rare tijd” hoor ik mijzelf regelmatig zeggen. En waar nog altijd een keuze is hoe om te gaan met deze rare tijd, doet het vooral een beroep op het acceptatievermogen. Accepteren dat het is wat het is. We weten dat acceptatie rust en ruimte geeft in je hoofd. Misschien is er nu tijd en ruimte om niet-geaccepteerde situaties in jouw leven eens opnieuw tegen het licht te houden. Is er ook een andere manier is om ernaar te kijken? En hoe ziet dat eruit? Van frustreren naar accepteren.

Het is wat het is. En zo is het.